Gerdien en Jelmer op reis in Namibië

Gerdien en Jelmer hebben de eerste twee dagen van hun vakantie in Namibië in Windhoek doorgebracht.

“De eerste dagen staan in het teken van stichting Home of Good Hope. Voorafgaand aan onze reis hebben wij geld ingezameld voor deze stichting. Er is een hele hoop binnengekomen, zoveel hadden we nooit verwacht! Daar zijn we natuurlijk super dankbaar om! Het was de bedoeling om inkopen te doen voor de stichting. Er is echter zoveel opgehaald dat er ook geld is om kinderen naar school te laten gaan, en dingen als schooluniformen te kopen.

Vandaag stond in het teken van helpen op de locatie en inkopen doen voor de soepkeuken. 

In de ochtend zijn we met een lokale taxi de township ingegaan, op zoek naar de juiste plek. Dat viel nog niet mee, we konden het eerst niet vinden in een wijk vol illegaal gebouwde huisjes van golfplaten. Overal mensen, verkeer, kinderen, armoede, afval en geen veilige sfeer voor een toerist. De taxichauffeur was ook verdwaald, we hadden best een beetje stress toen..Maar vlakbij de lokale kippenklauwen bbq vonden we gelukkig de juiste plek. 

Monica wachtte ons met de kinderen al op. Zij runt daar de boel met een aantal vrijwilligers en leraren. Het terrein bestaat uit 3 kleine klaslokalen en 1 iets grotere schuur gemaakt van golfplaten. Alle gebouwen zijn er overigens gemaakt van golfplaten, ze noemen het ook wel blikjesdorp. 

In de klaslokalen is een soort pre-school voor kinderen die niet terecht kunnen op school. Monica probeert deze kinderen zoveel mogelijk wel op school te krijgen, dat is haar hoofddoel. De kinderen waren druk met de les maar ook met Gerdien haar blonde haar en Jelmer zijn beenhaar. Blijkbaar is beenhaar bijzonder. We zijn door heel veel kinderen geaaid alsof we katten waren.

Naast de pre-school is er de soepkeuken. Hier krijgen tegenwoordig ongeveer 1200 kinderen van maandag tot vrijdag te eten. Het eten maken ze op een andere locatie. Hier delen ze het uit vanaf de ochtend tot het einde van de middag of tot echt alles helemaal op is. Het kindaantal neemt afgelopen tijd enorm toe door de grote droogte in Namibië. Kinderen van 5 jaar lopen soms 10 km naar de soepkeuken voor eten. Wat opviel is dat gelukkig het overgrote deel er redelijk verzorgd en gevoed uitzag. De schooluniformen droegen daar ook wel aan bij. De haren waren bij iedereen perfect, veel Afrikaanse vlechtjes mogen aanschouwen. De schoenen waren dan wel weer bijna altijd kapot.

Het overgrote deel gaat gelukkig naar school. Vooraf komen ze snel eten, zo kunnen ze zich beter concentreren op school. De allerkleinsten, sommigen waren nog maar 2 jaar, kwamen soms zonder schoenen en gescheurde kleren zelfstandig naar de soepkeuken gelopen. Je zag dat Monica en de andere medewerkers meer aandacht hadden voor de allerkleinsten en armste kinderen. Bizar genoeg kenden ze bijna alle namen van de kinderen. 

In de wijk is naast armoede veel geweld, prostitutie, seksueel geweld en verslavingsproblematiek. Toegang tot medische zorg is beperkt. Mogelijkheden zijn er wel maar die zijn veelal erg duur. Velen keren zich tot toverdokters, deze geven bizarre adviezen.

Monica zorgt ook voor psychologische bijstand van sommige kinderen. Zij heeft psychologie gestudeerd naast haar drukke baan om de kinderen beter te kunnen begeleiden. Zo heeft ze in haar 2 kamer tellende huisje 12 kinderen in huis genomen. Kinderen met een beperking, weeskinderen en kinderen die thuis niet veilig zijn door bijvoorbeeld mishandelingen of seksueel misbruik. Echt een ongelooflijke vrouw!

Het eten is niet aan te slepen. Uren lang scheppen we bordjes op uit pannen van 70 liter. De hele dag door komen de kinderen uit alle hoeken. Ze wachten netjes op hun beurt  buigen als ze wat krijgen, eten stilletjes hun bordje leeg, nemen er genoegen mee en brengen het netjes naar de afwas. Niemand heeft geklaagd, niemand liet zijn bordje slingeren, iedereen bleef beleefd en was blij met wat hij kreeg. De porties waren erg klein, een Europees kind had er de dag nooit mee rond kunnen komen. Buiten was een stukje fruit met limonade, daarna renden ze naar huis of school. 

In de middag zijn we inkopen gaan doen van de donaties. Vandaag vooral voorraad voor de soepkeuken. Denk aan o.a. mieliepap, bloem, pasta, groentes, fruit, babyvoeding, luiers, en melk. Morgen waarschijnlijk wat duurzamer spul zoals speelgoed oid. Karren vol met eten gekocht. Monica was super dankbaar voor alles wat ze kreeg. De auto volgeladen en naar de opslag gebracht. 

Al met al een dag vol verbazingen en indrukken. Morgen weer een dag! Bedankt allemaal voor jullie bijdrage, ook namens al deze kinderen.

De volgende dag is het alweer de laatse dag op het project helaas. Achteraf gezien was het natuurlijk veel te kort. Genoeg reden om weer eens terug te gaan naar dit prachtige project. Morgen start de roadtrip door Namibië en later Botswana.

 Vandaag gestart met shoppen voor het project. Het stond in het teken van speelgoed, lesmateriaal, kleren, schoenen en slippers. Weer hebben we karren vol kunnen gooien. Zo snel als de kar vol was gegooid, zo langzaam ging het bij de kassa. Omdat alle aankopen verantwoord moeten worden hebben we een btw bon nodig. Dat is blijkbaar niet 1 druk op de knop. Neeeee, eerst naar de speciale kassa, daar komt de speciale btw bon meneer, die moet proberen in te loggen wat niet lukt, systeem crasht 4x, dan maar alles met de hand, pen kwijt, manager erbij vragen want btw bon meneer snapt het niet meer en zo maar door. Het duurde met gemak een half uur. Helaas moesten we naar 3 winkels, dit feest herhaalde zich elke keer weer opnieuw. Kan soepeler zou je denken, maar dat denken we vaker in Afrika. 

Wij Nederlanders zijn sowieso veel te gestructureerd voor hier. Een ruime planning van tevoren maken is echt niet te doen. Dat een beetje loslaten gaat steeds beter maar het blijft wennen.

Tegen de middag weer naar de soepkeuken gegaan om alle schoenen en kleren uit te delen. Met kleren bedoelen we vooral ondergoed, dat dragen de meeste kinderen niet, is geen geld voor. Last hebben van de maandelijkse periode is voor meisjes hier extra vervelend. Naast het gebrek aan schoon ondergoed hebben ze vaak geen hygiëne producten. Daar komen ze dan bij Monica voor. Op deze manier gaan ze gelukkig nog wel naar school, anders blijven ze een week thuis. Gisteren hebben we een pallet vol van dit spul gekocht.

In no time zijn alle slippers, schoenen, onderbroeken en warme truien aangemeten en uitgedeeld. De onderbroeken kregen de kindjes allemaal op hun hoofd mee. Hilarisch gezicht wanneer ze trots en blij wegliepen met hun nieuwe schoentjes.

Ook hier wachten de kindjes rustig op hun beurt. Ze zijn allemaal zo enorm schattig, lief en mooi, het doet echt pijn dat we ze niet allemaal kunnen helpen. Maar goed, dat is natuurlijk niet realistisch, dit is een druppel op de gloeiende plaat. Toen alles op was hadden we wel direct spijt dat we niet meer hadden gekocht. Toch namen alle kinderen er genoegen mee. 

Voor de klaslokalen hebben we speelgoed, puzzels, tekenmateriaal, boeken, tekenpapier en nog veel meer gekocht. Echt een goede aanvulling op hun voorraad. De docenten waren er enorm blij mee.

Verder was het super druk in de soepkeuken. Samen met een andere vrijwilliger hebben we honderden kinderen eten gegeven. Tellen ging niet, het ging veel te snel allemaal. Na een paar uur was al het warme eten op. Monica ging direct brood uit de omgeving regelen voor de rest. Het gaat er maar door..

 Aan het einde van de middag de keuken gezien waar ze alles bereiden. De stichting huurt een keuken een klein eindje verderop. Super klein voor wat er aan eten uitkomt maar ze redden het ermee. De keuken is verder goed hygiënisch en best gestructureerd. Leuk om te zien dat de boodschappen van gisteren daar gebruikt worden.

Monica nam ons aan het einde van de dag mee naar haar huis. Daar hebben we haar gezin ontmoet. Ongelooflijk wat een vrouw dit is. Met 12 kinderen deelt ze 4 bedden in 2 kamers. Ze haalt alles uit de kast om ze een goede toekomst te geven. Helaas lukt niet alles. Een van haar dochters studeerde geneeskunde, helaas is dit sinds april te duur geworden. Hopelijk komt daar in de toekomst nog verandering in.

Er is nog geld over van onze inzamelingsactie. Jullie hebben zoveel gegeven dat wij het niet allemaal konden uitgeven. Dit geld laten wij in de stichting vast staan totdat er een goed plan voor is. Zo gaan er in januari weer kinderen naar school. Hiervoor is dan budget voor uniformen en schoolgeld. Wellicht komt er nog een speeltoestel waar de kinderen zich mee kunnen vermaken. Maargoed, alles op zijn tijd en op het Afrikaanse tempo..

Nu zit het erop en gaan we verder met de reis. Erg dubbel om zo weer in luxe verder te gaan. Dat klopt niet en is echt enorm oneerlijk. We weten nu al dat we de stichting niet los gaan laten, daarvoor is het veel te belangrijk en zijn wij veel te rijk.

Met vriendelijke groet, 

Gerdien Vorenkamp